Interview met Ruurd Vietmeyer

"Het spelen in het ensemble gaat voor mij om  muziek delen, dezelfde passie en de sociale contacten.”

Op een donkere en druilerige namiddag in november worden we door Ruurd gastvrij onthaald in zijn knusse woning in Dokkum.

We beginnen met het interview waarin Ruurd ons mee neemt in zijn boeiend verhaal over zijn muzikale leven.

Ruurd begint te vertellen dat hij in 1958 is geboren op de Patrimoniumbuurt, een rijtje huizen aan de trekweg dichtbij Dokkum, maar behorend bij Damwoude.

Ruurd zegt dat hij altijd al een muziekman is geweest. Thuis is hij niet opgegroeid met klassieke muziek. Voor hem is muziek een ontdekkingstocht geweest die al in zijn vroege jeugd begon.

 

“Mijn ouders waren één van de eersten die een televisie hadden. Ik herinner mij nog heel goed dat ik op de televisie een stukje van een musical hoorde, voordat mijn vader dat weg draaide. Die muziek maakte indruk op mij”. Zo is de ontdekkingstocht begonnen.

Thuis hoorde hij vooral Nederlandstalige muziek en Ruurd wilde wel eens een Engelstalige plaat hebben. Rond zijn vijftiende jaar, kocht hij zijn eerste lp.... van Queen.

Ruurd vertelt dat hij al op 15 jarige leeftijd werkt: “'Ik verdiende niet veel, maar kocht toch een orgel bij een kameraad van mij die in de muziekwinkel werkte. Dat was best een duur orgel.Van die kameraad kreeg ik ook les.” Zijn eerste orgel, een Heyligers, heeft hij verkocht aan een goede kennis en die heeft hem nog steeds staan.

Orgel is nog steeds zijn favoriete instrument. Ruurd heeft cd's van alle orgelwerken van Bach en Pachelbel in zijn muziekkast staan.

We praten verder en Ruurd vertelt hoe hij in aanraking kwam met klassieke muziek

“Op catechisatie hoorde ik het Frysk Orkest. Ik was verkocht! En kocht mijn eerste klassieke plaat.”

Van orgel naar de blokfluit is misschien niet eens zo'n grote stap. Ruurd heeft les van Dinie Goedhart. “Ik kwam daar een keer aan en meende orgelmuziek te horen, maar het bleek blokfluitmuziek te zijn.”

De blokfluit kwam destijds in zijn leven via zijn partner. Zij nam les bij Dinie Goedhart op aanraden van Ruurd, pikte dat snel op en speelde al gauw mee in het Frysk Recorder Orchestra van Dinie Goedhart. Rond zijn veertigste ging Ruurd zelf op les bij Dinie en algauw speelde ook hij mee in het orkest. Bij Dinie leerde hij alle blokfluiten te bespelen.

Na een lange periode waarin Ruurd niet aan actieve muziekbeoefening heeft gedaan, heeft hij de blokfluit weer opgepakt.

“ Ik luisterde naar Actus Tragicus van Bach. Dit stuk begint met spel van lage altblokfluiten (mijn lievelingsfluiten). Dit was de aanleiding om weer les te gaan nemen bij Dinie”.

De stap naar het Goedhoutensemble is gemaakt op aandringen van zijn huidige contrabas kompaan, die hem mailde dat hij wel wat versterking kon gebruiken in het ensemble. Na enige aarzeling ging Ruurd overstag.

Muziek betekent veel in Ruurd zijn leven. “Ik luister veel naar muziek. Muziek zijn mijn vitaminen. Muziek is emotie. Ook het kijken naar muziek is een belevenis. Zo ging ik vroeger graag naar het Frysk orkest als dat in de Fonteinkerk in Dokkum speelde. Ik zat er dan al een uur van te voren, om vooraan te kunnen zitten en had een boek mee. Ondertussen luisterde ik naar het stemmen van de instrumenten, alles door elkaar. Dan werd het stil en dan de harmonie. Prachtig!

Muziek wordt nog mooier als je het met iemand kunt delen, samen luisteren. Ik doe dat graag met een vriend van mij.

Het spelen in het ensemble gaat voor mij om hetzelfde: muziek delen, dezelfde passie en de sociale contacten.”

Na het beëindigen van het interview luisteren we samen naar Actus Tragicus en als we afscheid nemen speelt Ruurd nog een koraal van Johan Pachelbel voor ons op zijn orgel.

Bedankt Ruurd voor het interview en de gezelligheid!